Άρης Δαβαράκης: «Γοητεύομαι πολύ πιο έντονα με το φλερτ, μετά το πράγμα λίγο δεν…»

Ο Άρης Δαβαράκης ήταν καλεσμένος στο “Καλύτερα Αργά” του Action 24 και μίλησε στην Αθηναΐδα Νέγκα για τον αυτισμό του, τη σεξουαλικότητά του, αλλά και την εκτός προγράμματος συνέντευξη που πήρε κάποτε στη Βουγιουκλάκη! «Πήρα συνέντευξη από τον Ελύτη, για το περιοδικό του σχολείου, μαζί με έναν φίλο μου. Στις συνεντεύξεις που έκανα με βοηθούσε το γεγονός ότι μιλούσαμε ανθρώπινα και όχι με την αίσθηση του ότι μιλάμε για κάτι πολύ μεγάλο ή κάτι πάρα πολύ σπουδαίο.

Θυμάμαι μία συνέντευξη που πήρα από την Αλίκη στα “Πρόσωπα”, ένα ασπρόμαυρο περιοδικό. Της είχα πει θα κάνουμε μία συνέντευξη, αλλά δεν θα προετοιμάσουμε τίποτα. Θα βρεθούμε στο G.B. Corner, θα ανοίξω ένα μαγνητόφωνο και ό,τι πούμε τρώγοντας θα το κάνω συνέντευξη. Αυτή η απλή συνάντηση για φαγητό μου φαινόταν πολύ ωραία και γοητευτική και η ιδέα άρεσε πολύ και στην Αλίκη. Ας πούμε, αν ήταν σήμερα, θα μιλούσαμε και για τους αγρότες, όχι εις βάθος, όπως δηλαδή συζητούν οι άνθρωποι».

Ο αυτισμός και η ωραία ζωή

«Το φάσμα του αυτισμού είναι μεγάλο, περιλαμβάνει πολλά πράγματα. Σε μια συζήτηση που είχαμε με τον ψυχαναλυτή -στον οποίο άρχισα να πηγαίνω στα 70 μου, τώρα είμαι 72- μου λέει: “Πρέπει να σας πω το εξής ότι αν ξέραμε τώρα αυτά που ήξεραν στην Αίγυπτο τότε που γεννηθήκατε, θα σας κατέτασσαν αυτομάτως στο φάσμα του αυτισμού”. Λέω: “Καλά, πώς την έχω βγάλει μέχρι τα 70 μου έτσι” και με παρηγόρησε λέγοντάς μου ότι είμαι λίγο σαν τον Έλον Μασκ! Δεν την έχω βγάλει οικονομικά. Πάντα ήμουν στο να βγαίνει ο μήνας και τα απαραίτητα. Βέβαια έζησα πάρα πολύ ωραία, ταξίδεψα παντού, χόρεψα, έζησα τέλεια. Δεν μου έλειψε κάτι, αλλά δεν είχα ποτέ και λεφτά».

«Δεν το βρίσκω και κακό να είσαι έτσι»

«Γοητεύομαι ακόμα, αλλά και σε όλη μου τη ζωή πολύ πιο έντονα, με τα προκαταρκτικά, με το φλερτ, με όλη αυτή τη γοητεία του “του αρέσω, δεν του αρέσω, μου αρέσει, δεν μου αρέσει” και όλα αυτά τα επιπλέον, τα πιο κοντινά που είναι πριν από το σεξ. Μετά λίγο το πράγμα δεν... Δεν το βρίσκω και κακό να είσαι έτσι, αυτό είσαι ό,τι είσαι».

«Με το AIDS ένας - ένας οι φίλοι μας… έφευγαν»

«Το AIDS είχε πλησιάσει τότε, αλλά δεν είχε έρθει με φόρα. Καταλάβαμε ότι πρέπει να αλλάξει το πώς ζούσαμε με πολύ σκληρό τρόπο, γιατί οι φίλοι μας, πολλοί φίλοι μας αρρώστησαν και πέθαναν. Από αυτές τις παρέες, τις χαρούμενες που λέμε gay, με αυτή την έννοια του χαρούμενου και του gay. Πλάκωσε ξαφνικά ένας πανικός. Οι μισοί χαρούμενοι ομοφυλόφιλοι φίλοι τρέχαμε στα νοσοκομεία, υπήρχαν αγωνίες, ήταν πάρα πολύ σκληρή αυτή η φάση γιατί ήταν πολύ κοντινοί μας άνθρωποι. Ένας, ένας, ένας, ένας και φεύγανε. Εγώ παραήμουν ήσυχη περίπτωση, μονογαμικός τύπος.

Όταν δήλωσα σε συνέντευξη στη Μαλβίνα ότι είμαι ομοφυλόφιλος, με ρώτησε η γυναίκα, η φιλενάδα μου “να το βάλουμε τίτλο;” και της είπα ναι! Δεν ήμουν ο πρώτος που μίλησε γι’ αυτό, δεν ήταν όμως συνηθισμένο το 1982-83 να το πεις. Ίσως αυτός ο αυτισμός να ήταν μια ευλογία τελικά. Γιατί δεν περίμενα ότι θα με μπλοκάρει επειδή θα πω αυτό το πράγμα, ή θα το πληρώσω με έναν τρόπο. Ήταν μια πραγματικότητα ότι εγώ κοιτούσα κυρίως τα αγόρια».